Chmura niejedno ma imię
Barwny opis chmur, jaki stworzył nasz narodowy wieszcz w swoim dziele napisanym na wygnaniu, inspirowany był zapewne wspomnieniami ojczystego krajobrazu nizinnych przestrzeni Litwy. Zainteresowanie Mickiewicza zmiennością postaci chmur nie powinno dziwić, wszak dla większości artystów tworzących w dobie romantyzmu ruchliwy produkt kondensacji przemieszczający się po niebie mógł być symbolem nie tylko uroku, ale i zarazem nieokiełznania dzikiej i nieprzewidywalnej natury. Zresztą, czy dzisiaj jest inaczej?
Pozornie ujarzmiona przez człowieka przyroda właśnie w sferze klimatyczno-pogodowej wciąż potrafi nas najbardziej zaskakiwać. Może właśnie dlatego po każdym bardziej gwałtownym zdarzeniu atmosferycznym pewne kręgi naukowo-polityczno-gospodarczo-medialne biją na alarm, rozsiewając całemu światu złowrogie wizje klimatyczne. Nie mieści się bowiem wciąż w głowie wielu współczesnym, że warunki atmosferyczne mogą tak często nie dać się usidlić porządkującym świat siłom cywilizacji. Z pozoru racjonalnie myślący człowiek wciąż nie może pojąć tej oczywistej prawdy, że pogoda absolutnie nie zachowuje się racjonalnie. Wszelkie tezy o naruszeniu stabilności klimatu w pewnym sensie są czymś absurdalnym, gdyż na przestrzeni długich dziejów Ziemi klimat zmieniał się wielokrotnie. Paradoksalnie więc stałą cechą klimatu jest jego niestałość. Człowiek w tym przedmiocie niewątpliwie dokłada swoją cegiełkę, ale i tak całym pakietem zmian pogodowych dysponuje przede wszystkim natura. Na dodatek tak się akurat składa, że największą zmiennością pogody odznacza się strefa szerokości umiarkowanych, czyli ta, która zamieszkana jest głównie przez Europejczyków i Amerykanów z USA, a więc społeczność najbardziej chłonną na media i zarazem najbardziej przez media kształtowaną. Pogoda w cyklu rocznym nigdy w tej strefie nie jest taka sama, gdyż zmienność pogody jest właśnie niezmienną cechą umiarkowanej strefy klimatycznej.
[...]
Tekst i zdjęcia Janusz Krajewski
Pełny tekst w lutowych „Sudetach”